Shostakovich

Het Amstelkwartier gaat voor een groot deel over ritme. Er zit een bepaalde cadans in de wijk die in (en tussen) de gebouwen zijn weerslag vindt. Zo heb je bijvoorbeeld het eenduidige ritme van de appartementencomplexen in de Amstelvlietstraat. Dat is zo regelmatig dat het bijna eentonig wordt. De architect heeft de cadans proberen te breken door de ramen net iets anders in de kozijnen te laten verspringen. Het is misschien niet het meest uitgesproken straatje van de wijk, maar het werkt.

Ook in sommige gebouwen zit muziek en dan natuurlijk met name bij de grote complexen. Zo zie je de regelmaat van de balkonnetjes en de zonnepanelen bij het groene gebouw. Ritme geeft harmonie. Bestaat zoiets als een harmonische overdaad of is dat juist de hemel? Nou ja, ik hoef er niet te wonen.

En soms heb je een zwaar syncopisch tussenstuk. Dat vind ik heel spannend. De harmonie is ver te zoeken, de melodie gaat alle kanten op en de klankkleuren lijken op het eerste gezicht uit de toon te vallen. Maar als je goed kijkt (of luistert moet ik hier wellicht zeggen) dan komt alles toch weer bij elkaar. Ook weer zo’n CPO project. Collectief Particulier Opdrachtgeverschap. Daar komen mooie dingen van. Deze hoek is voor mij het stukje Shostakovich van de wijk. En laat ik daar nu eens ontzettend veel van houden.

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest