De Daaibooi Baai is een baaitje uit het boekje. Alles klopt. Alleen de naam al. Spreek het een aantal keer langzaam achter elkaar uit – Daai Booi Baai Daai Booi Baai Daai Booi Baai – en je voelt de stemming waarin ik verkeer.
Het is net een bounty eiland, maar dan veel mooier. De zee is van het blauwste blauw en ook nog in twee kleuren. Het begint bij het hagelwitte strand waar de helderwitte branding op botst. Daarachter strekt de zee zich uit in de tonen van lapiz lazuli en eindigt in een diep ultramarijn. De einder kust vervolgens een ceruleum-blauwe lucht die naar de hemel toe iets kobalt-achtigs krijgt. Als colorist kun je daar behoorlijk opgewonden van worden.
Er wordt hoofdzakelijk Papiamento gesproken, maar dat kan ook zijn omdat het zondag is en heel Willemstad op het strand zit. Toch is het niet druk. Je kunt er ook niet heel veel meer dan op het strand liggen en zwemmen in de zee. Eigenlijk is er – even los van de paradijselijke omgeving – maar één attractie.
Op het strand staat een hutje waar een blanke hippie met zijn lokale vriend de scepter zwaait. De hippie ziet eruit als of hij permanent op Woodstock verblijft in andere sferen, maar net even een uurtje vrij heeft genomen om ons van consumpties te voorzien. Daarin is hij opmerkelijk adequaat, wat contrasteert met zijn wel erg relaxte blik. Op de toonbank staat een grote pot voor de tip. “Help! Voor de overtocht naar Holland….next year.” Dat laatste is er met viltstift bijgezet. De pot is helemaal vol met kwartjes en staat er al een tijdje. Het lijkt er niet op dat de hip veel haast heeft om terug te keren naar Holland.
De hippie verkoopt drie gerechten: patat met, frikandel speciaal en een broodje kroket. De frikandel kan ook op brood als je dat wil. Zijn menukaart vindt gretig aftrek bij het strandminnend publiek. En zo wil het dat ik om twee uur ’s middags met mijn voeten in de Caribische Oceaan een broodje kroket sta te eten. Naast mij doet een donkere mevrouw hetzelfde, maar dan met een frikandel.
Het zal wel weer een baai uit de top 10 aller baaien zijn. Zo’n baai die in alle hipsterboeken staat beschreven. Dat je niet kunt sterven zonder deze baai gezien te hebben. Of erger, dat je ongelooflijk niet-chill bent als je wel op Curaçao bent maar niet op deze plek. Het mag zijn dat de hele wereld het al gezien heeft. Maar mooi dat ik hem heb ontdekt. Mijn eigen frikandel beach.