“Die Joodse Israëliërs zijn erg brutaal.”
Op nummer 13 staat de oudste synagoge van de Nieuwe Wereld. Geloof hen niet, die waarheidsdraaiers, die zeggen dat ie in de VS staat! Hij staat hier bij ons. In Curaçao. Binnen sta ik te praten met de mevrouw van de balie. Ik ben de enige bezoeker en ze is blij met een beetje aanspraak. Mijn vraag naar de bezoekersaantallen is voor haar het startschot om d’r hart eens goed te luchten.
“Soms groeten ze niet eens. Laatst was er een echtpaar op bezoek. De vrouw vroeg verwijtend “Waarom hebben jullie geen mezouza aan de deurpost?””
“Mevrouw”, zeg ik, “het is hier een synagoge. Een mezouza hoort bij een huis waar gewoond wordt.”
“Wij hebben bij elk huis een mezouza.”
“ En wij alleen bij huizen waar gewoond wordt. Ziet u hier soms iemand slapen? En trouwens, wij hebben zand op de vloer van de snoa (zo wordt de sjoel hier genoemd). Zoals dat hoort. Heeft U soms zand op de vloer?” Dat kon de vrouw uit Israel niet beamen. “Nou dan, heeft U een mezouza, hebben wij zand.” Ik vond het een ijzersterk compromis.
“Ik vroeg nog aan dat echtpaar; “waarom doet U eigenlijk zo naar?” en toen zei de man: “omdat we altijd op onze tenen moeten lopen”.”
“Ik denk ook wel dat het leven hard is in Israel”, probeer ik.
“Dat is toch geen leven, daar in Israel? Altijd over je schouder moeten kijken.”
“Nee, dat is eigenlijk geen leven.” Dat lijkt me een mooie afsluiting. Maar nee.
“Nou, dat kan wel zijn, maar we zijn hier in Curaçao. Als je zo hard moet zijn in Israel, dan kun je toch wel gewoon doen als je ergens anders bent? Dat zeg ik tegen dat echtpaar en die man zegt: “Mevrouw, U heeft helemaal gelijk”. Maar die vrouw was nog steeds boos over de mezouza. Dat zag ik aan haar gezicht.”
We keuvelen nog wat verder en ik hoor verhalen over kleine schisma’s en grote reünies binnen de gemeenschap. Over voetbal en scholen. Over het dagelijks leven dat hier zwoel voorbijtrekt. Later loop ik de sjoel weer uit en kijk nog even achterom. Boven de deur staat onder een Hebreeuwse tekst het huisnummer 13. Dushi Dushi Korsou, denk ik, soms is nummer 13 gewoon een geluksgetal.