Ik heb een oliebollenbuik. Het woord bestaat echt. Oliebollenbuiken worden gecreëerd in de nasleep van kerstmis en het is de bedoeling dat ze in januari weer verdwijnen. Dat gaat niet vanzelf. Sportscholen hebben daarvoor de oliebollentraining bedacht. Ook dat woord bestaat. Echt.
Een half jaar geleden heb ik – in het kader van de tering naar de nering zetten – mijn abonnement op de sportschool opgezegd. Aan het besluit gingen jaren van twijfel, goede voornemens en lamlendige afwezigheid vooraf. Tot ik er een punt achter zette. Ik besteeg mijn fiets, racete naar de fitness en kwam hijgend bij de receptie om mijn lidmaatschap op te zeggen. Vervolgens scheurde ik weer naar huis. Ik was licht in mijn hoofd van vreugde. Het was een van de gelukkigste dagen van het jaar. Ik had een ferm besluit genomen en op ferme besluiten kom je niet terug.
Dus no way dat ik dit jaar bij de sportschool aan kan kloppen. Maar, zo denk ik opgewekt, mijn buik is niet voor één gat te vangen. Fietsen, hardlopen en andere individuele oefeningen zijn niet aan mij besteed. Indolente luiheid en gebrek aan discipline. Ik heb een goeroe nodig. Zoeken op internet. Even scrollen door de alternatieve afvalmethoden en bingo. Mijn weg leidt naar Bikram.
Bikram geeft yoga en meer specifiek de tropische variant ervan. Dat is een hartverwarmende bezigheid, want de thermometer staat altijd op 40 graden. Zo is het alsof je gezellig in India op je matje ligt, terwijl je gewoon door wind en regen naar de yogaschool op de Ceintuurbaan bent gefietst. Dat is dan ook het enige hartverwarmende. Ik heb op aanwijzing van de yogagoeroe midden in de zaal mijn matje uitgerold, zodat ik aan alle kanten kan zien hoe mijn omstanders de oefeningen doen. Kan ik afkijken als ik er niet uitkom. Als de zaal zich vult met mensen zakt de opgewektheid mij naar mijn tenen. Mijn medecursisten hebben geen van allen een oliebollenbuik. Ze hebben op oudjaar worteltaart gegeten en getoast met gemberthee. Dit zijn mensen voor wie de oliebollentraining niet bestaat. Achteloos gooien zij hun benen in de nek. Ze geven zichzelf een hand op de rug, waarbij een arm omgekeerd via de schouder naar de achterzijde verdwijnt. Zij zweten omdat het 40 graden is en staan roerloos stil. Ik zweet uit frustratie en bovenmenselijke inspanning. Ergens beneden mij is de vloer, maar ik kan er met mijn handen niet bij. Ik sta ook roerloos, dat wel, maar dat komt omdat ik niet verder kan bukken. Ik contempleer op de redenen hiervoor en kom tot twee. Mijn buik zit in de weg en mijn beenspieren zijn te kort. Dat zit in de familie, houd ik me voor. Kan ik niets aan doen.
Na anderhalf uur mag ik van de mat af. Ik douche me drie keer en stap uitgeput op de fiets. Je mag nooit terugkomen op een ferm besluit. Maar weet misschien iemand nog een leuke sportschool in het Amstelkwartier?