Het monster van Florence

IMG_0024

Lelijke gebouwen binnen de stadsmuren van Florence. Het is even zoeken tussen al die Renaissancistische hoogstandjes, maar de volharding loont. Het is een kwestie van omhoogkijken tot je oog stuit op een muur van beton. Strakke rechte en scheve lijnen tegen een strakblauwe hemel. Je ogen raken gewend aan het zien van ornamenten en verfraaiingen op de façades in Florence, maar bij het monstrum voor me is daarvan geen sprake. De betonrot heeft al toegeslagen. Kennelijk heeft men het waard gevonden om de muren te herstellen, want het beton is gespikkeld. Oude vaalheid wisselt zich af met recent aangebrachte specie. Het is het paard van Pippi Langkous, maar dan hoekig getekend door een kind van zes. Een paard van Troje binnen de muren van de stad van de Medici’s. Zoals dat met paarden gaat: het is het begin van het einde.

Op enig moment in de geschiedenis heeft men ervoor gekozen om een blok huizen van 400 jaar oud neer te halen en een betonnen monstrum terug te geven aan de stad. Het kan zijn dat het in de tijd van Mussolini was – die had daar wel een handje van – of misschien van een socialistische evenknie in de jaren zestig. Ik loop naar binnen om een plakkaat te vinden van de architect of bouwjaar, maar ben niet succesvol. De binnenkant doet me denken aan de Wiskundefaculteit van de Universiteit Twente. Betonnen wanden waar de afdruk van ruwe planken nog in is te herkennen. De insider weet welke gevoelens van desolaatheid zoiets oproept. Wel zie ik dat het postkantoor – want dat is het – door de week geopend is van 8.20 uur tot 19.05 uur. Dat zijn nog eens strakke openingstijden. Nooit meer beweren dat de Italianen niet punctueel zijn.

Ik loop naar buiten en ga zitten op het tegenovergelegen terrasje. Ik neem het gebouw in mij op, maak een geestelijk beeld van het lijnenspel en de schaduwen en begin te schetsen. Er zit een fascinatie in lelijkheid en het valt nog niet mee om al die lijnen in verdwijnpunten te laten verlopen. Gedurende de hele tekening staat een veel te dikke man onbeweeglijk naast het gebouw. En profiel. Zijn forse buik steekt dapper uit. Het wordt de enige curve in deze verder hoekige constructie. Soms heb je mensen nodig om iets organisch aan een tekening toe te voegen.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *