Het lichtje van Ambrosius

IMG_0025

Ik ben op zoek naar het andere Florence. Iets waar niet de geur van Dante of Michelangelo vanaf walmt. Bij kerken is dat een uitdaging, maar ik heb er een gevonden. In het centrum. De kerk van de heilige Ambrosius is een donkere parel. Simpel. Dak van donker hout. Natuurlijk ook veel 14e en 15e eeuwse kunstenaars die daar los zijn gegaan, maar de plek is ouder en heeft zijn sereniteit – en koelte – weten te bewaren. Het verklarend bijschrijfsel in Engels geeft niet veel duidelijkheid, maar in ieder geval staat de fundering er al sinds de 11e eeuw. De kerk was eerder aan andere heiligen gewijd, maar tijdens een wisseling van de wacht – nonnen namen de kerk over – kwam de heilige Ambrosius in beeld. De bisschop van Milaan (4e eeuw) was er namelijk eens – schrik niet – langsgekomen en was ook daadwerkelijk op die plek van zijn paard gekomen. Zo wil althans het verhaal.

Het bleef een rustieke kerk net buiten de stadsmuren, maar verwierf eeuwen later een sterrenstatus toen de pastoor de eucharistiekelk had vergeten schoon te maken. De volgende dag was de wijn veranderd in bloed. Gekkenhuis natuurlijk, met een van de eerste – devote – trekpleisters als gevolg. Inmiddels is de rust teruggekeerd en het is een heerlijke en koele ‘hideout’ als je aan het slenteren bent ten oosten van de Dom.

En als je denkt dat er niets is veranderd, dan heb je het mis. Ambrosius is met zijn tijd meegegaan. De kaarsjes die je kunt aansteken om iemand te gedenken, branden op elektriciteit. Doet verrassend genoeg niet echt af aan de gewijde sfeer en geeft je een staaltje van de praktische katholieke geest. Voor slechts een euro.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *