Het is een van de moeilijkste woorden in het Spaans: mañana . Het betekent zowel morgen, volgende week als Sint Juttemus en mijn beheersing van de taal is onvoldoende om het in de juiste context te begrijpen. Dat maakt mij in de ogen van de gemiddelde Chileen een gringo. Eigenlijk is die term voorbehouden aan Amerikanen uit het Noorden maar het is terdege ook van toepassing op mensen die de notie van de Chileense toekomst niet vatten. Op mij dus. Van mijn gezicht is dat niet af te lezen, want in bepaalde wijken in Santiago kan ik gemakkelijk voor een Chileen doorgaan. Met dank aan alle blauwogige Duitsers hier, die er in de 19e eeuw zijn komen wonen. Maar dat is weer een heel ander verhaal. Vertel ik nog wel eens. Mañana .
Ik ben net aangekomen in Chili en doorgereisd naar de farm. Mañana ga ik volgens plan naar Temuco, de lokale hoofdstad van het merengebied in Chili. Altijd al naartoe gewild. Het is een klein paradijs op aarde, gevuld met kobaltblauwe meren en besneeuwde vulkanen. Niet te verwarren met de Friese meren, die ook mooi zijn, maar weer niet paradijselijk (en vulkaanloos bovendien). Tegelijkertijd heb ik ook mañana een barbecue, wat ze in Chili een asado noemen en waarvoor ik vanmiddag houtskool moet gaan halen. De Chilenen zien geen enkele discrepantie tussen mijn reis naar Temuco en de barbecue. Allebei mañana. De asado is op de fundo (farm). Temuco ligt zo’n 500 km verderop.
Ondertussen lees ik op de veranda “De kleine Prins”. In het Spaans. Want als er één boek is om de mysteries van het Chileense tijdsbesef te doorgronden, is het dit boek van de Saint-Exupery. Ik kijk naar een adembenemende zonsondergang met de Andes in mijn rug. De kleine prins deed dat ook toen hij op aarde aankwam. En hij was bitter teleurgesteld toen hij vernam dat dit hier maar één keer per dag gebeurt. Het leven draait om omgaan met een wereld die ons niet begrijpt. En onderwijl wacht de kleine prins op zijn reisje naar Temuco.