Mokum

Maak kennis met Mokum. Wacht. Laat ik dat even in het Engels doen. Dat allitereert krachtig: Meet Mokum.

Mokum is een puppy, labradoedel (dat ras bestaat, Obama (wie!?) heeft er twee) en tegelijkertijd één van de eerste autochtone Amstelkwartierders. Ze is een meisje, maar luistert naar de naam Mokum, wat ik wel weer goochem vind. Zelf noem ik haar AK1. Daar luistert ze ook naar. Eerlijk gezegd luistert ze naar alle namen. Dat is het prerogatief van een puppy. Aandacht is haar ‘middle name’.

Haar kennel stond net buiten het Amstelkwartier (dus technisch gezien is AK1 ook een allochtoon), maar al na een paar weken werd deze buurt haar speelveld. En dat is het nu al haar hele leven lang. Twee maanden om precies te zijn.

Vorige week kwam ik Mokum voor het eerst tegen in tHuis aan de Amstel, waar de looplijn haar verbond met haar baasje, dat ik wilde portretteren. Het werd een aangenaam gesprek – met het baasje dan – en we spraken deze week af in het huis van Mokum. De ontvangst was woest enthousiast. Na twintig minuten onophoudelijke blijdschap, gedraaf en gevlieg ging ineens het licht uit. Puppies kunnen dat. Met een plof kwam haar hoofdje op mijn voet terecht en haar lijfje nestelde zich tegen de andere voet. Zo bleef ze roerloos liggen.

En zo bleef ik roerloos zitten. Zelden heb ik met meer vreugde de rol van kribbe op mij genomen. Opstaan was geen optie. Weggaan kon ik niet. Ik heb nog maar een extra cappuccino genomen. Na een tijdje verstoorde een vogel in de tuin de prille rust. Mokum sprong uitzinnig van blijdschap op en spurtte naar het tuinraam, op zoek naar nieuwe avonturen.

Het schilderij van Mokum – AK1 – is vanaf juni te bezichtigen in tHuis aan de Amstel. Ik hoop van harte het model daar weer te zien.