Zondag zijn er verkiezingen in Chili. Je kunt kiezen voor zowel de gemeenteraad als de burgemeester. Vooral die laatste functie geniet grote populariteit. Aan de bonte verzameling affiches te zien wil iedereen wel ‘Alcalde’ worden. Alle kandidaten hebben een foto van zichzelf laten maken en staan ‘geposterd’ langs de kant van de weg. Zo’n poster bestaat doorgaans uit drie onderdelen: natuurlijk de foto van de kandidaat (die altijd lacht), een slogan (leve de vooruitgang, leve de stad, samen voorwaarts) en een handgebaar.
Dat laatste ben ik op verkiezingsposters nog niet zo stelselmatig tegengekomen. Meestal gaat de duim omhoog, soms zie je een V-teken (lijkt me voorbarig) en een enkele keer wordt de vuist gebald. De eigenaar van de vuist (die natuurlijk communist is) kijkt als enige boos en onverzettelijk. Dat kan niet anders (lachend op de vuist gaan is niet burgemeesterwaardig) maar zo’n communist slaat wel een raar figuur. Een goede leider lacht. Zelfs in Noord Korea.
Eén kandidaat kan niet wachten op de uitkomst en heeft besloten het lot – zijn verkiezing – een handje te helpen. Als ik ’s ochtends over straat rijd in de hoofdstraat van een klein dorpje staat hij vlaggen met zijn naam op te hangen aan elk uitsteeksel dat hij kan vinden. Lantaarnpalen, hekken en zelfs een haak aan de kerk, alles dient als standaard voor zijn vlag. De hele straat is geel gekleurd. Ik weet niet wat de rest van het dorp daarvan vindt, als ze wakker worden, maar ik vind het in ieder geval een blijk van initiatief. Als ie net zo voortvarend is met beleid als met z’n vlaggen, dan wordt het nog wel wat in dit dorp. Als ie gekozen wordt natuurlijk. Ik check zijn poster langs de kant van de weg. Hij staat er lachend op met zijn duim omhoog. ‘Pedro Valenzias. Juntos Adelante! Samen vooruit!
Ik zie Pedro nog wel winnen. Een kleine ondernemer in het stadhuis. Dat binnenkort ongetwijfeld geel zal zijn geschilderd.