Kerstmis

IMG_0040

In een nis naast een kapel met Renaissancewonderen zitten Maria en Jozef achter een glazen raam kerstmis te vieren. Jezus ligt in zijn kribbe en zegent ons met zijn babyarmpjes. Twee koeien kijken toe. Kersttakken liggen op de grond. Het is 12 juli.

Het is een raar zomers gezicht, zo’n blij kindeke Jezus in de kerststal en de zorgeloze liefdevolle blikken van de beide ouders. Het kan in de beroemde Santa Maria Novella kerk. Aan de nok in het middenschip hangt dezelfde Jezus, maar nu aan het kruis met een van pijn vertrokken gezicht. Het is de eerste keer dat Jezus met zulke menselijke trekken wordt uitgebeeld en daarom is dit Icoon van Giotto wereldberoemd. Het wordt algemeen gezien als het begin van de Renaissance en elke toerist in Florence maakt er zijn opwachting.

In katholieke kerken zijn kruisigingen en hemelvaarten aan de orde van de dag. Ik snap dat wel. We voelen het lijden van Christus tijdens zijn dodengang en ook zijn liefde voor ons. Wie wil op zo’n manier voor mij sterven? En bij de hemelvaart zit het werk erop. Jezus gaat naar zijn hemelse huis en wij met hem, als we devoot leven. Het is de oranje wortel van de kerk, het diepste en dagelijkse inzicht van de verlossing.

De geboorte van Jezus vieren we niet dagelijks. Het is maar één keer kerstmis per jaar. En dat is niet eerlijk. Niet voor Jezus en niet voor ons. Hij gaat dagelijks dood op al die schilderijen terwijl hij maar eens per jaar geboren wordt. En wij lijden altijd met hem mee. Een geboorte daarentegen is vreugdevol en goed voor de harmonie. Gelukkige ouders vol verwachting. Het zou mooi zijn als we vaker kerstmis konden vieren. Met de focus op blijdschap en het huiselijke leven. Kunnen we wel gebruiken in deze tijd. Ik denk aan huis en aan de onsterfelijke Willi Alberti: de glimlach van een kind. Welkom thuis, Soetie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *